| Ne olacak şu bizim işsiz insanların hali? |
|
|
|
|
Ankara’dan bizim Erdoğan Süzer’in haberine göre, ekonominin patronluğuna atanan Başbakan Yardımcısı ve Devlet Bakanı Nazım Ekren, “işsizlik sorununu çözmek için” kolları sıvamış. Buna çok sevindim. Dikkat ettiyseniz bu genel seçimlerin en önemli “propaganda malzemesi” işisizlik olmuştu. Bütün siyasi partiler, hemen hemen her evin sorunu olan “işsizlik sorununu” kullanarak, çeşitli vaatlerde bulunarak bu kitleyi kendi saflarına çekmek istemişlerdi. Ben işsizlik nedir bilirim. 28 Şubat’tan sonra uzun süre işsiz kaldım. Hürriyet’in ve Günaydın’ın Genel Yayım Müdürlüğü’nü yapan Necati Zincirkıran’ın, “başarılı gazeteci örneği” gösterdiği ben, “işime son verildikten” sonra uzun süre işsiz kaldım. Önce, “Ben iyi gazeteciyim, nasıl olsa iş bulurum”, diyerek pek paniklemedim. Ünlü bir gazetenin patronu ile konuşup anlaşmama rağmen o gruba katılmam mümkün olmadı. Zaten, basın “kartel” haline gelmişti. Bir yerlere giremedik. Çalıştığı dönemlerde sürekli “iş teklifi” alan, güya başarılı gazeteci olan bana bütün kapılar kapanmıştı. İşte o zaman insanın, uykuları kaçıyor, “yaşama umudu” kırılıyor. Stres içersinde yaşıyor. Eve kapandım, toplum içerisine çıkmaktan çekinir oldum. “Şimdi hangi gazetedesin?” sorusuna cevap vermekte zorlandığım için, yalnızlığı tercih ediyordum. O aralarda işsizlikle ilgili yazıları da okuyordum. Amerika’da yapılan bir araştırmada, “psikiyatri kliniklerinde tedavi gören hasta sayısının, ülkedeki işsizlik oranları ile arttığının saptanması” beni de korkutmuştu. Aynı mealde bir araştırma da Türkiye’de yapılmıştı. Bizde de işsiz kalmanın ve çalışamamanın, psikolojik rahatsızlıklara yol açtığı saptanmıştı. İşsizlerin, yüzde 37.4’ü işsizliğin kendileri üzerinde olumsuz etkiler bıraktığını ifade etmişler, “yaşamlarının anlamsız hale geldiği” ve “hayatın boş ve karanlık” olduğu düşüncesini dile getirmişlerdi. Başbakan Yardımcısı ve Devlet Bakanı Nazım Ekren’in, işsizlik sorununa el atması, “eski işsiz” beni sevindirdi. “Ekonomi büyüyor ama sokağa yansımıyor” sözü, bir anlamda doğru ama tam olarak gerçeği yansıtmıyor. Çünkü Türkiye’de “yapısal işsizlik sorunu” var. Sokaklar ağzına kadar işsizle dolu ama “nitelikli iş gücü” ihtiyacı da aynı şekilde devam ediyor. Niteliksiz iş arayanlar iş bulamıyor ama, nitelikli işçi arayanlar da nitelikli işçi bulamıyor. Çünkü çok az. Onun için, ekonomi büyüyor ama işsizlik azalmıyor. Nüfus artış hızının gerilemesine rağmen, her yıl 700- 800 bin yeni işgücü piyasaya çıkıyor. Ekonomi büyüyor ama çalışma çağına giren genç nüfusun hepsini istihdam etmek mümkün olmuyor. Onun için de işsizlik oranı hemen düşmüyor. Ayrıca, sanayide artık ileri teknolojilerin kullanılması da, daha az işçiye ihtiyaç duyulduğu için bu sorunun giderilmesini zorlaştırıyor. Teknoloji ilerledikçe, içşilerin yerini yeni makineler alıyor. Üretim artıyor ama istihdam artmıyor. Bir yerlerde okumuştum da dikkatimi çekmişti. Özellikle bankalarda, internetin yaygınlaşması da, istihdamın önünde bir engel oluyormuş. Bankacılıkta işlemlerin banka şubelerindeki gişelerdeki memurla yapılmasının maliyeti 100 olduğunda, bu maliyet, ATM’lerde yüzde 25’e, internet bankacılığında ise yüzde 4’e iniyormuş. Böyle olunca da, finans sektörü ile diğer hizmetler sektöründeki şirketler, yeni eleman alıp çalıştırmak yerine. yeni “iletişim teknolojilerine” yöneliyorlarmış. Bizdeki işsizliğin en önemli sorunlarından biri de “niteliksiz iş gücü” fazlalığı. Ekonominin globalleştiği günümüzde, “niteliksiz işçi” ve deneyimsiz işçilerin, iş bulmaları çok zor. Yabancılarla “kıyasıya” bir rekabete giren şirketler, “niteliksiz ve deneyimsiz işçi” yerine, deneyimi olan, en az bir yabancı dil bilen, hatta “lisans üstü eğitim” alan elemanlar arıyor. Allah, Başbakan Yardımcısı ve Devlet Bakanı Nazım Ekren’e sabırlar versin. Çok zor bir işi üstlenmiş oldu. İnşallah bu güç görevi yerine getirir de, işsizlik konusundaki ülkemizin şu “makus talihi” yenilir ve tersine döner. |
| < Önceki | Sonraki > |
|---|
  |
| YAZARIN DİĞER YAZILARI |
|---|
|
|
