| Güne "onunla" uyanmak istiyorum |
|
|
|
|
Bir süredir sabahları uyanmak istemiyorum. İstediğim uyandırılmak çünkü... Ben yarı uykulu bir halde sıcak yatakta dönmeye çalışırken, o evde bütün odalara girip çıkarak dolaşmaya başlasın. Gürültü çıkarsın. Kazaymış, istemeden olmuş gibi... Mutfak tezgâhından yere bir kaşık düşsün. Banyodaki sabunluk yerinden kaysın... Ben yarım kalmış tatlı rüyam belki devam eder diye yastığıma yüzümü gömmeye çalışırken boynundaki kolyenin iri boncuklarından çıkan şakırtıları işitmek istiyorum. Perdeleri çekiştiren tırnaklarının hışırtısını işitmek... Sonra benim kalkmamakta ısrar ettiğimi anlayınca yatağa gelsin. İyice yaklaşsın. Sokulsun bana, sokulsun, sokulsun... O en sevgili özelliğini; soluğunu, hırıltısını, sıcaklığını yüzümün dibinde hissedeyim. Koklamalara doyamadığım ağız kokusunu bir de... Gözümü açmam için avuçlarını göz kapaklarıma bastırsın; yumuşacık, nazik ve muzipçe... Ah! Sonra gözlerimi açınca odanın yarı loş ışığında onun bal rengi gözlerini göreyim. Bana öyle hipnotize olmuş gibi bakarken... Dilsiz, sessiz fakat göz bebekleriyle bir yığın soru sorarken bana... Ona sımsıkı sarılayım istiyorum. Dönsün, sırtını açsın, göbeğini... Şımarıkça ve sonsuz bir güvenle... Ve yüzümü çenesinin hemen altındaki ılık terli kuytuya soksam; orada hayata, varoluşa, Tanrı’ya, inancımı bir kez daha tazeleyip teslim olsam... Güne böyle başlasam. *** Bilmeyenler, söylenmeye başlamıştır şimdi, ne diyor bu adam, ayıp yahu diye! Ama bu eşsiz hissi ve tecrübeyi bilenler anlamışlardır: Birkaç yıl sonra yine bir kedim olsun, yeniden kedili bir yaşama döneyim istiyorum. Çok özledim o duyguyu. Tamam da sorun ne? Şu... Bütün denemelerim tatsız sonuçlanıyor. Geçmişte onca yıl “Rozi” mleyken başıma gelmemiş ne kadar alerji belası varsa, şimdi yakamı bırakmıyor. İlaçlar, spreyler, tozlar, havalandırmalar kâr etmiyor. Ne yapsam ne etsem olmuyor! Bir kediyle 10 dakika yan yana geçirmek hastanelik olmanın kıyısına getiriyor beni. Astımım azıyor, derimi kısa sürede kocaman kırmızı adacıklar kaplıyor, gözlerim kaşına kaşına kapanacak raddeye geliyor. Uzmanlara bakılırsa, çaresiz bir durum! Kabullenmek gerek! İçten içe söylenirken yakalıyorum kendimi: Ey Haşmet, sen değil miydin Nietzsche’nin “kaderini sev!” önerisini çok küçük yaşlarından beri hayat düsturu edinen!.. Al sana amor fati! Artık sabahları ayak parmaklarına küçük ısırıklar konduracak bir sevgili olmayacak! O tatlı hırıltı, o keyifle dans eden kuyruk olmayacak! Niye yazıyorum bunları biliyor musunuz? Günün birinde sokak aralarında, çöp bidonlarının çevresinde durup kedilere öyle uzaktan uzağa aşkla bakar halde görürseniz beni, şaşırmayasınız diye... ***** Cihat Burak’ın kedileri Haberdar etmemek olmaz: İstanbul Modern’de çok önemli bir sergi var. Cihat Burak (1915-1994) retrospektifi. Sanatçının 50 yıl boyunca resim, gravür, seramik teknikleriyle gerçekleştirdiği 232 yapıt ve Ara Güler’in çektiği 23 Cihat Burak fotoğrafı sergileniyor. Onun resminde kalıplara, yargılara, resmi kabullere karşı bir isyan, hatta dalga geçiş vardır ki, çok sevmişimdir. “Beyaz Kelebekler” tablosu mesela... Ya da “Telli Baba’da Gelin ve Damat.” Bir de kedileri vardır ki Cihat Burak’ın, bambaşkadırlar! Bazen bir tuvalde iki fırça darbesi, bazen bir gravürde kazınmış çizgidirler ya, aslında canlıdırlar! Nefes alırlar, bakarlar, rahatsız edilmeden uyumak isterler de siz de hayretler içinde kalırsınız. Sergi mart ayına kadar sürecek, aklınızda bulunsun. ***** NOT DEFTERİ Biyografilerden fena halde kuşku duyuyorum. Çoğunun tek satırına bile inanamadım. Dürüst olun ve söyleyin; siz öldükten 30 yıl sonra birinin kalkıp sizin yaşadıklarınızı yaşamış, kafanızın içindekileri okumuş gibi bir şeyler karalayabileceğini düşünebilir misiniz? Biyografi böyle bir şey. Mümkün mü bu? J. G. BALLARD (Metaphores) Vatan Gazetesi |
| < Önceki | Sonraki > |
|---|
 |
| YAZARIN DİĞER YAZILARI |
|---|
| YAZARIN DİĞER YAZILARI |
|---|
|
|
