| Hayatımız klip olsaydı, müziğin türü ne olurdu? |
|
|
|
Yaşarken açık açık farkına varmayız ama mekânlarla, mahallelerle, evlerle, yollarla, gündelik hayatımızla müzik türleri arasında bir bağ vardır. Bir temas ya da temassızlık vardır! Doku uyumu ya da uyuşmazlığı gibi bir şey!.. Sözgelimi İstanbul’da Boğaz’ın Avrupa kıyısında seveni için hayata caz eşlik eder sanki; rock vardır, fantezi müzik eşlik eder. Arabesk dahi zaman zaman gelip dokunur bu kıyıya! Aslında Ortaköy’den Sarıyer’e kadar baştan aşağı poptur Boğaz’ın Avrupa kıyısı! Bebek semti çevresinde biraz Madonna, biraz Robie Williams olur ama gerçekte Tarkan’dır, Kenan Doğulu’dur, Yalın’dır, Sezen Aksu’dur... Ama alaturkanın Popstar Alaturka yarışmasındaki müzik sanıldığı; konuyu bilenlerin ise “Türk Sanat Müziği nasıl oldu da gündelik hayattan çekiliverdi?” sorusunu dert edindiği şu günlerde dahi Boğaz’ın Anadolu yakası hüzzam, hicaz, nihavend makamlarında bambaşka bir dünyadır. *** Hep merak etmişimdir; açık mutfakların yer aldığı, televizyon ekranının bütün evin merkezi olduğu, keskin geometrik hatlara sahip mobilyaların, pop-art lambaların bulunduğu bir evde Türk Sanat Müziği dinleme arzusu uzun süre ayakta kalabilir mi? Ya upuzun salonlara ardı ardına yerleştirilmiş masalarda, yapay ışıklar altında, soluk beyaz renkli ahşap taklidi panellerin ortasında sabahtan beri bilgisayar başında çalışanlara ne demeli? Hayatları böyle tekdüze ve inatçı bir ritme ayak uydurmuşken acaba kaçının içinden akşama doğru “Enginde yavaş yavaş, günün minesi soldu/derdim bana arkadaş, bugün de akşam oldu” şarkısı geçer? *** Geçen akşam “Hiç Bunları Kendine Dert Etmeye Değer mi?” programını izliyordum. (Kadir’le Demet’i aynı programda izlemek başlı başına keyif!) Türk Sanat Müziği’ne ne oldu? Yeni kuşaklar bu müziği dinliyor mu, dinlemiyor mu? Bu müzik türü neden vitrinden geri çekildi? Konu aşağı yukarı buydu. Programa katılan konuklar bu müzik türünün geri plana düşmesinin nedenini anlatmaya çalışırken gazinoların kapanmasından ve TRT radyolarının eski gücünün kalmamasından dem vurdu. Başka platformlarda da bu gerekçeler öne sürülür hep, bilirim. Gazinoların kapanmasıyla bu türe olan ilginin azalması bağını bir yana bırakın (zaten hezeyanlı ve sosyoljik değeri olmayan bir yaklaşımdır!) ama radyolar konusunda kimsenin şunu sorgulamamasına şaşırıyorum: TSM popüler ilgiyi üzerine topluyor olsaydı, yeni açılan özel radyolar ve yeni medya politikaları hiç onu ıskalamayı göze alabilir miydi? Unutulmamalı ki, TRT bütün kanallarıyla güçlü bir Türk Sanat Müziği yayını politikası izlerken sokaklara çoktan arabesk-fantezi-pop ittifakı egemen olmuştu bile! *** Çok kalın hatlı bir benzetme olacak ama yazmadan yapamayacağım. Gündelik hayatı bir klip olarak düşünüp gözünüzde tekrar canlandırın! Bugünkü gündelik hayatımızı... İşimizi... Şehirlerimizi, alışveriş merkezlerimizi, fabrikalarımızı... Bugünkü aşkları, bugünkü meşkleri... Hepsini art arda getirin. Sonra bu görüntülere bir müzik parçası ekleyin. Bu müzik parçası modernize edilmemiş fakat iyi ve geleneğe saygılı biçimde icra edilmiş herhangi bir Türk Sanat müziği şarkısı olur muydu? Cevap?.. ***** KİTAP Seviyordum Söyleyemedim Bülent Akyürek’in son kitabı “Seviyordum Söyleyemedim” fena halde “muzır” siyasal-sosyal kara mizah denemelerinden oluşuyor. Doğrusu, ben çok sevdim! Akyürek kim mi? Herkes “Çılgın Türkler”in peşinden koşarken bize “Yılgın Türkler”i hatırlatan mizahçı. Bülent Akyürek’in son kitabından birkaç alıntı yapayım da bir fikir versin. * Ne zaman Yunan’la kapışsak ‘Tükürsek boğulurlar’ diyoruz. Cenabı Allah; bu fikri iyi ki Çinlilerin kafasına sokmamış!!! * Türk’sen ve iyi bir adama benziyorsan yandın! Sabahtan akşama kadar iyi insanları arayan kötü adamlar peşini bırakmaz. Öyle ya da böyle seninle ticaret yapar ve anneni üzerler! * Deli yoksa hakikat vardır ama hakikati haykıracak kimse yoktur. * 1 kadın için arkadaşlarımı satmam abi!.. Tabii, sayı önemli!! |
| < ÖNCEKİ HABER | SONRAKİ HABER > |
|---|
  |
| YAZARIN DİĞER YAZILARI |
|---|
| YAZARIN DİĞER YAZILARI |
|---|
|
|
